2 december ligt alweer bijna drie weken achter ons. Het was bijzonder dat we op Schiphol werden opgewacht met een spandoek ‘Welkom terug Joost, Renate en Sanne’. We hebben erg genoten van het weerzien met elkaar aan de aandacht die er was voor ons terugkomen. Niet alleen van onze eigen families, maar ook van vrienden en heel veel gemeenteleden die ons geregeld ‘welkom thuis’ heetten. Fantastisch dat u en jullie ons het gevoel heeft gegeven dat we welkom zijn en we ook hier een plek hebben om met ons gezin weer een leven op te bouwen. Een leven in waarin we met elkaar mogen bouwen aan Zijn Koninkrijk!

Inmiddels zijn we alweer gesettled in Rijnsburg. De drukte van de verhuizing uit Oekraïne, maar ook naar onze ‘nieuwe’ flat in Rijnsburg is achter de rug en we genieten daar nu erg van. Onze (schoon)ouders, familie, vrienden en gemeenteleden hebben hard in ons huis gewerkt om alles zo mooi te maken. Het is prachtig geworden. We zijn er bijzonder blij mee, bedankt voor de fijne thuiskomst!

Joost, Renate & Sanne

Woensdag 7 december a.s. om 20.00 uur is er in De Voorhof te Rijnsburg een muzikale benefietavond voor Kaja Foundation.

Je wilt die momenten het liefst zolang mogelijk uitstellen, maar dan is dat moment toch echt daar: het afscheid. Nog krap 1 week en we zullen Oekraine verlaten. Uiteraard kijken we ontzettend uit naar het weerzien van onze familie en vrienden, maar na ruim 2 jaar is ook dit ons ‘thuis’ geworden. We hebben ontzettende mooie dingen mogen doen en heel veel lieve, bijzondere mensen mogen ontmoeten. Mensen die we in ons hart hebben gesloten en waar we nu afscheid van moeten nemen. Soms voelt het afscheid ook extra zwaar omdat veel van deze mensen/gezinnen zo’n onzekere toekomst tegemoet gaan. “Wat voor toekomst?” denk ik soms, omdat iedere dag een barre overlevingstocht is.

Afgelopen week moest ik, Renate, afscheid nemen van de kinderen/jongeren en collega’s in het dagcentrum waar ik werk. Een plek waar ik me welkom voelde en gewaardeerd, ondanks de vele cultuurverschillen. Een aantal moeders waren zelfs speciaal gekomen om gedag te zeggen. Ik heb veel van mijn kennis mogen delen en gezien dat ze er ook echt iets mee doen. Natuurlijk was het afscheid zwaar. Je hebt met heel veel kinderen, collega’s en ouders een band opgebouwd. Ik zal ze gaan missen! Het fijne is echter dat de  werknemers heel goed bezig zijn en zo veel liefde hebben voor de kinderen dat ik met een gerust hart afscheid kan nemen. Zij redden het wel en voor de kleine vraag is er gelukkig skype en mail!

Ook mijn, Joost, werk stond de afgelopen week in het teken van afscheid. Maandag met de kinderen van het Arendsnest en op vrijdag heb ik het team meegenomen uit eten. Het waren bijzondere momenten, veel kinderen hadden een kaart of ander knutselwerkje gemaakt, zongen een lied of wilden je persoonlijk nog zeggen hoe dankbaar ze waren voor het luisterende oor, omdat ze niemand hebben die van ze houdt. Of Deniz: “Je komt toch wel snel terug, in de zomer? Langer kan ik niet wachten!” Tsja, daar sta je dan… Al die kinderen hebben een verhaal, verhalen waar je niet vrolijk van wordt. Waar je wel vrolijk van wordt is dat ze in het Arendsnest komen, horen over een Vader die wél van hun houdt, te eten krijgen, gekleed worden, waar naar ze geluisterd wordt en van ze wordt gehouden. Fysiek vertrekken we, maar we zullen dit nooit kunnen loslaten.

Blij en voldaan kijk ik terug op de 2-daagse conferentie over autismespectrumstoornissen die vrijdag 4 en zaterdag 5 november zijn gehouden in het dagcentrum waar ik werk. Blij vanwege het feit dat er Oekrainse professionals uit Kiev mochten spreken en iets van hun kennis mochten delen. Een viertal personen die werken met hun hart en hun collega psychiaters, -psychologen en -artsen ver vooruit zijn wat het kennisniveau betreft. Heel veel respect kreeg ik voor deze mensen die voorvechters zijn op dit vakgebied. Respect omdat ze, ondanks dat iedereen zegt dat ze het fout hebben, toch hun eigen weg gaan, hun hart volgen en het als hun missie zien ouders te helpen in de begeleiding van hun kind.

Het gezegde binnen de conferentie gaf ouders ook hoop. Hoop dat er eindelijk vooruitgang wordt geboekt in de omgang en begeleiding van kinderen met een autismespectrumstoornis. Daarbij werd ik ook wel weer verdrietig omdat deze hulp zich nu nog alleen in Kiev bevindt. Dat is 12 uur reizen bij ons vandaan. Veel ouders zijn helemaal niet in de mogelijkheid hun hulp verderop te zoeken. Iedereen wil het beste voor hun kind en voor ouders zo ontzettend moeilijk als ze dit niet kunnen bieden.

Het mooie is wel dat deze professionals 2-weekse kampen organiseren voor ouders en kind(eren) door het hele land. Binnenkort zal er 1 georganiseerd worden in onze regio en hoorde al verscheidene moeders dat ze zich hiervoor hebben aangemeld. Ze zullen hier uitleg krijgen over de stoornis van hun kind en persoonlijke begeleiding krijgen over hoe ze het beste met problemen om kunnen gaan.

Ik zie dus zeker vooruitgang op dit gebied, al gaat het me natuurlijk zeker niet snel genoeg! Ik wil dagopvangmogelijkheden en scholen voor deze kinderen, maar daar zullen ze hier mogelijk nog vele, vele tientallen jaren op moeten wachten. Het begin is er echter wel en stapje bij beetje zullen er veranderingen ontstaan! Slawa Bogu! (Prijs de Heer zoals vele Oekrainers dat zeggen..).

Renate

Met tranen in haar ogen vertelt Eva haar verhaal over hoe God haar heeft geleid naar het werk op de kinderafdeling van het ziekenhuis in Beregowo. Ze heeft geleerd voor docente Engels en Hongaars en toch heeft God haar de deuren geopend naar het zorgen voor en liefhebben van de verlaten kinderen in het ziekenhuis van Beregowo. Geen gemakkelijke baan, te midden van een systeem dat zo liefdeloos en soms keihard is. Een baan waarin ze tussen de Nederlandse vrijwilligers en de Oekrainse verpleegsters staat, ieder met hun eigen belangen. 

De rondleiding van Eva was één van de vele bezoeken en activiteiten tijdens de georganiseerde reis met dominee Meek, eind oktober. Een reis met als insteek een kijkje te nemen in het leven van Joost, Renate, Frank en Ellen, tijdens de periode dat zij namens Hands & Feet, God en mensen mogen/mochten dienen in Oekraïne.

Het thema van de reis was ‘In den vreemde’. Dominee Meek had een aantal ochtendbijeenkomsten met stille tijd en ‘samen bijbellezen’ voorbereid over ‘Arm & Rijk’. Een aantal bijbelverhalen werd gelezen en vervolgens werd dit in de context van het moment en de reis besproken. Dit leidde tot nieuwe inzichten en uiteraard ook een mate van zelfreflectie. Het bleek een intensieve periode, waarin heel erg veel samen kwam. Emoties door indrukwekkende rondleidingen, persoonlijk getuigenissen, leefsituaties van gezinnen, maar ook door het heerlijke weer, lekker wandelen, de prachtige natuur in de Karpaten en de goede dynamiek in de groep. 

Vooral dat laatste leidde tot een aantal bijzondere momenten in de groep. De indrukwekkende bezoeken tijdens de eerste dag zetten de toon. Mede doordat bijna iedereen (klein)kinderen heeft en juist het verschil in levenskansen en leefsituatie, weerspiegelt in wat een rijkdom wij in Nederland leven. Dat leverde emotionele momenten op, gewoon op de slaapkamer of tijdens een gebed na het avondeten. De verbondenheid daardoor groeide, maar ook het respect en de warmte naar de mensen hier in Oekraïne. Wat mooi is het dan om bemoedigd te zijn, bemoedigend en één in geloof!