Hoe staat het met de Russische taal? Inmiddels zijn we bijna 9 maanden in Oekraïne en na 2 keer per week 2 uur les bij onze lerares Marianne, het nodige huiswerk (wat soms niet meevalt!) en de praktijkervaring, maken we positieve vorderingen. Wat maanden terug nog moeilijk was: een gesprekje met mensen, boodschappen doen, het lezen van de naambordjes op straat of het meezingen van de liedjes in de kerk zijn dingen die we ons inmiddels eigen hebben gemaakt. Buiten het feit dat we ons aardig kunnen redden is hulp op dit gebied nog absoluut noodzakelijk. Met name het verstaan/begrijpen van mensen is soms nog erg lastig.

Het ziekenhuis van Beregowo is ook een crisisplek voor kinderen die voor een korte periode niet meer thuis kunnen wonen. Twee weken geleden werden de broertjes Jozie (6) en Sacha (3) gebracht. Hun moeder kon niet meer voor hen zorgen omdat ze een alcoholprobleem heeft. De jongens hebben allebei een andere vader waar ze geen contact mee hebben.

Onlangs stond er een oproepje op de site van Mevrouw Boxman uit Sassenheim. Ze vroeg om helpers om haar tuin leeg te halen, zodat begonnen kon worden met de herbestrating. Als ‘tegenprestatie’ stort mevrouw Boxman een bedrag op de rekening van Hands & Feet.

Een hoog stemmetje, vrolijke oogjes, gewillig, lang blond haar, klein van stuk, dat is onze Monica. Monica komt nu ruim anderhalf jaar bij ons in de dagopvang samen met haar broer Zsolli. Twee keer in de week komen ze trouw opdagen en ze hebben het zichtbaar naar hun zin. Dat is niet verwonderlijk.  De ’thuissituatie’ is schrijnend. Ruim twee jaar geleden is hun moeder overleden. Moeder was vaak dronken en leed de laatste tijd aan tbc. Omdat vader  moest blijven werken zijn de kinderen in huis getrokken bij hun peetmoeder.  Monica was zeven en Zsolli negen jaar. In de zomer van 2008 zijn we voor het eerst met hen in contact gekomen tijdens de zomerfeestweek. Monica zag er erg mager uit en liep als een ‘sleutelkind’ regelmatig met de huissleutel om haar hals. Sindsdien zijn ze regelmatig bij ons in de dagopvang ‘Het Arendsnest’ te vinden.

Eindelijk was het zover. Onze reis naar Oekraïne, het weerzien met Joost en Renate. De Thailandvergadering zou na 8 maanden eindelijk weer compleet zijn. Peters aanwezigheid was lange tijd onzeker, maar gelukkig kon hij toch mee om deze trip te maken. 

Na een voorspoedige vlucht van Eindhoven naar Boedapest, moesten we even wachten op de taxi. Joost had namelijk een taxi geregeld in Beregowo. De goede man had er dus al een aardig reisje opzitten, voordat wij instapten in zijn Volkswagen Passat uit 1983 met 480.000 kilometer op de teller. Na 5 uur in de auto konden wij Joost en Renate dan eindelijk begroeten. Het weerzien was geweldig. Ondanks alle moderne technologie bleek eens te meer dat het toch het mooist is om elkaar ‘live’ te zien en spreken.

Omdat we slechts 2 volle dagen hadden, zou Joost een programmaatje maken. En dat hebben we geweten. Op z’n Joosts waren de dagen helemaal vol gepland om ons zoveel mogelijk te laten zien. Zaterdagochtend begonnen we met een bezoek aan de markt van Beregowo. Waarna we ons lopend naar het ziekenhuis begaven waar Ellen ons een rondleiding gaf over haar afdeling. Wat vreselijk om te zien dat de kindjes die er liggen als een product behandeld worden. Er komt geen liefde kijken bij de verzorging door de Oekraïense zusters. De vraag is natuurlijk of je ze dat kwalijk kan nemen? Het zit waarschijnlijk niet in de mensen om die liefde wel te geven. Wijk je namelijk af van de paden, dan vraag je om problemen. Dit hebben wij natuurlijk al kunnen lezen in de stukjes van Ellen. Lichtpunten in het ziekenhuis is het werk van Ellen en haar collega’s. De kindjes komen helemaal tot leven als ze worden aangeraakt, als er tegen ze wordt gepraat en ze een zoentje krijgen. Het blijft dan jammer dat je niet weet waar ze terecht komen als ze na een jaar uit het ziekenhuis moeten. Maar nogmaals; wat een fantastisch werk doen die meiden! Lees verder »