De kinderen in Nederland, maar ook veel volwassen zullen denken: WOW, 3 maanden! Hier denken de kinderen dat uiteraard ook. Toch is het verre van ideaal, zeker in de situatie waarin veel kinderen zich hier bevinden. In het project waar ik in werk, hebben we te maken met kinderen die geen ‘thuis’ kennen, kinderen die niet welkom zijn, geen liefde krijgen, onder de toorn van een alcoholverslaafde moeder de slaaf uithangen of simpelweg helemaal geen ouders meer hebben. Waar moeten deze kinderen heen? Zeker als er geen school is! Veel van deze kinderen vangen wij op het het project ‘Het Arendsnest’.

Na weken van voorbereiding was het woensdag 16 juni zo ver: voor het eerst in dertien jaar is er een bijeenkomst gehouden voor het Oekraïense personeel die op de kinderafdelingen werken.

De insteek was om te vertellen waarom er Nederlandse vrijwilligers in het ziekenhuis werkzaam zijn en om hun kennis over de ontwikkeling van een kind te vergroten. Voor het laatste onderwerp hadden we een gastspreker uitgenodigd. Lena, een Oekraïense die in de stad L’viv woont (5 uur met de trein). In het dagelijks leven is zij lerares, maar daarnaast is zij conferentieleidster bij ‘Family Life Ukraine’. Dit is een christelijke organisatie die bijeenkomsten organiseerd over o.a. opvoeding en huwelijk. Zij vertelde een heel interessant verhaal over de ontwikkeling van een kind van 0 tot 3 jaar. Het was een wetenschappelijk onderbouwd verhaal, waarbij ze tegelijk ook de zusters betrok.

Vorig jaar al kwam de Emmaschool uit Rijnsburg met een prachtig initiatief: Zij wilden rond kerst met alle kinderen van de school rugtasjes gaan vullen voor de kinderen in Oekraïne. Meer dan 100 tasjes werden beschilderd en gevuld met onder andere stiften, schriften, bellenblaas en lekkernijen. 

Doordat in het gebied waar wij wonen al decennia hulp wordt geboden vanuit het Westen, willen de Oekraïners nog wel eens denken dat wij op het Burg. Koomansplein een geldboom hebben staan. Daarom is het soms goed om te vertellen waar het geld in Nederland vandaan komt. Zo was ik onlangs op bezoek in het ziekenhuis van Swaljava, waar we met geld van de Oranje Nassauschool de kozijnen hebben kunnen opknappen.

Via OostEuropa Zending ontving ik vorige maand zeven tweedehands computers. Ik (Frank) had deze besteld voor een organisatie die zich inzet om jongeren met een fysieke beperking aan het werk te krijgen. In het bijzonder zijn de computers bestemd voor jongeren die wat meer afgelegen wonen. Op deze manier krijgen zij via internet toegang met andere jongeren, en kunnen zij zich thuis verder bekwamen op de computer. Dit project heet dan ook ‘Window to the World’. Een meisje van 17 die klaar is met school maar door haar beperking moeilijk een baan kan krijgen gaat zich verder ontwikkelen met Photoshop, een fotobewerkingsprogramma. De IT-man van het centrum, zelf ook een handicap, was zo enthousiast dat die haast tranen in zijn ogen kreeg en niet meer kon stoppen met vertellen hoe blij hij was.