Op zondagmorgen rond 13.00 uur kreeg ik een telefoontje van mij zus waar ik al dagen op zat te wachten. Eindelijk was het dan zo ver, mijn nichtje was geboren! Vreemd om dan zo ver weg te zitten, maar dankzij internet kon ik iedereen al feliciteren en spreken en ’s avonds stonden de eerste foto’s al in de mail. Gelukkig is het nog heel klein als ik haar zie want we gaan donderdag 26 augustus voor een weekje naar Nederland.  We kunnen dan gelijk een inmiddels 1,5 maand ander nichtje van Frank zijn broer bewonderen. De aanleiding om een weekje naar Nederland te gaan waren overigens niet deze kraamvisites maar een bruiloft van twee vrienden.

Het is zomaar een middag in deze warme zomer. Deze week hebben we Nederlandse gasten in Het Arendsnest. Ze werken, samen met de kinderen, aan vernieuwing en verbetering van de schutting in de tuin en dat is hard nodig. Als we na de lunch terugkeren met hernieuwde energie, zien we tot onze verbazing dat één van de kinderen, Dima, alweer drie extra kuilen gegraven heeft, in grond waar je maar moeilijk doorheen komt. Die jongen is 13!! Maar ja, gepokt en gemazeld op de straat. Zijn doel is volkomen duidelijk, hij wil met de hoogste eer strijken van ‘hardste werker’ en daar een aantal Hrivnia’s mee te verdienen!

Gistermorgen had ik een gesprek bij ‘Oselya’, een prachtig project niet ver van Lviv. Daklozen vinden hier een thuis, en kunnen in de meubelopknapperij aan het werk. Anderen maken versierde borden, waarvan ik er eentje met het logo van ‘UkraineMoves’ heb besteld. De daklozen van Oselya verkopen ook de straatkrant, net als in Nederland. Ik was benaderd omdat er enkele daklozen met een handicap zijn, voor wie het tricycleproject interessant kan zijn. Ze zouden bijvoorbeeld met de tricycle de straatkrant aan de man kunnen brengen!

Op 22 en 23 juli vond er in de bergen bij Uzhgorod een marathon plaats voor mensen met een fysieke beperking. De marathon was getiteld ‘Believe in yourself’. ‘UkraineMoves’ was de trotse shirtsponsor van de marathon, zodat alle 60 deelnemers er prachtig uit zagen.

Maandagochtend was het dan zover.. Ik heb Oekraïne voor een paar maanden verlaten om mij in Nederland voor te bereiden op de komst van de baby. Dit natuurlijk samen met Joost, maar die komt door het vele werk wat later.

Voor mij is dit deels een tijd van terugkijken.. Zoveel mooi werk kunnen doen, mogen leren, lieve mensen mogen ontmoeten en van het land mogen genieten. Daarbij waren er ook de nodige frustraties en gevoelens van onmacht. Het grote onrecht van zo dichtbij mee te maken, vormt je en zal ik nog lange tijd met me meedragen.