Het is zomaar een middag in deze warme zomer. Deze week hebben we Nederlandse gasten in Het Arendsnest. Ze werken, samen met de kinderen, aan vernieuwing en verbetering van de schutting in de tuin en dat is hard nodig. Als we na de lunch terugkeren met hernieuwde energie, zien we tot onze verbazing dat één van de kinderen, Dima, alweer drie extra kuilen gegraven heeft, in grond waar je maar moeilijk doorheen komt. Die jongen is 13!! Maar ja, gepokt en gemazeld op de straat. Zijn doel is volkomen duidelijk, hij wil met de hoogste eer strijken van ‘hardste werker’ en daar een aantal Hrivnia’s mee te verdienen!

Vanmiddag staan er wat ritjes op het program, daarom vraag ik Lianne, van de Nederlandse groep, of we met de bus kunnen gaan. Enthousiast zegt ze mee te willen en zo gaan we onderweg op onze ontdekkingstocht door de straten van Oost-Europa, letterlijk en figuurlijk. Dat begint al bij de slechte zijstraatjes die we moeten trotseren om een kruiwagen en grondboor te scoren. Dan pikken we de kinderen op, om ze naar het meer te brengen, tot we tijdens de aankoop van een watermeloen ‘verblijd’  worden met een bezoek van de politie, die ons ‘verkeerd geparkeerd’ ziet staan. Immers je moet minimaal 15m bij een oversteekplaats vandaan staan. En hoeveel staat u? Jah, 10m?! ‘Sorry’ en ‘als ik dat geweten had’, had ik m uiteraard ergens anders op dit verlaten stuk gezet, helpen niet en nadat ik Joep Watermeloen blij heb gemaakt met de afname van één van zn groene rakkers, spreekt de agent mij aan op onze fout en sommeert ons hem te volgen naar het bureau verderop. Balend volgen we hem. Na diverse vragen over wie we zijn, waar we vandaan komen, wat we doen en wat de Nederlanders komen doen, vindt hij het voldoende en geeft aan dat we kunnen gaan. Pfff, eindelijk op naar het meer, om daar de kinderen en leiding te brengen.

Onderweg naar het meer knoop ik met Albina een gesprekje aan over de zomerkampen, haar schoolgaan en haar thuissituatie. Ik weet dat ze een vriendinnetje is van één van de kinderen die uit een zeer arme en slechte thuissituatie komt, maar bij haar ’zou het beter zijn’. Dus ongegeneerd vraag ik of ze met haar ouders woont. Nee, bij oma. Waarom, waar zijn je ouders? Ow, mn moeder is vier jaar geleden overleden, mn vader is alcoholist en heeft ons afgestaan aan oma. Ze woont daar met haar broertje en zus. Verbaasd bedenk ik me dat die ‘betere situatie’ er wellicht is vanuit de liefde van oma, maar wat heeft zij allemaal wel niet meegemaakt? Dat zijn aanzienlijke krassen op de ziel van zo’n jong meisje .. pfff, we gaan terug, de groep helpen.

Met de illusie dat onze toer erop zit, wordt het gaspedaal ingetrapt en flitsen we langs een dronken man die met fiets en al in een plas ligt .. zn bewustzijn lijkt ver te zoeken. We stoppen tegelijk met een scooter. De twee jongens blijken de man te kennen. Na 20 minuten praten, overtuigen dat we hem niet naar de politie brengen en dat we hem niet oplichten, stapt hij doorweekt in de bus .. fiets achterin en rijden. Aan de andere kant van de stad leveren we hem bij zn vrouw af. Daar zijn we ineens z’n grootste vriend. Pfff, we kunnen weer op weg.

Dan blijken ook m’n sleutels van het Arendsnest kwijt te zijn, ben ik te laat voor een belangrijke afspraak en is één van de Nederlanders na een confrontatie met een hamer naar het ziekenhuis. Pfff, dat kan er ook nog wel bij.

Daar waar Lianne’s enthousiasme 3 uur geleden van haar gezicht af te lezen was, daar zit ze nu in gedachte verzonken en uitgeput achter het stuur. ’s Avonds hoor ik dat deze middag veel indruk op haar heeft gemaakt en ze even bij moest komen.

Tsja, zomaar een middag? Nee, niet zomaar een middag. Misschien dat dit voor ons ‘gewoon’ is .. maar dat is het allerminst. Gelukkig geeft God ons elke dag weer nieuwe kracht om ons werk te doen en ‘nee, gewoon was het zeker niet’…

Joost