Afgelopen vrijdag werd de tweede conferentie gehouden in een restaurant in Beregowo, door ons georganiseerd voor de Oekraïense dokters en zusters van de kinderafdeling van het ziekenhuis. Het was erg spannend wie er gingen komen en hoe de sfeer zou zijn.

De eerste conferentie was in de zomer en er waren toen niet zoveel zusters. De spanning was toen om te snijden en vrijwel alleen de hoofdzuster gaf antwoord op gestelde vragen. Het was dan ook een grote opluchting toen de hele conferentietafel gevuld was. Die middag hebben we vertelt waarom we hier zijn en waarom we op een bepaalde manier werken. We hopen dat de zusters ons door deze uitleg beter begrijpen.

Naast het kweken van meer begrip waarom wij er werken hadden we ook een educatief gedeelte. Lena uit Lviv -een Oekraïense lerares en expert op dit gebied- gaf een lezing over hoe belangrijk liefde in de eerste jaren van een kind is. Dit had ze heel goed voorbereid. Daarnaast werd er gesproken over het belang van goede voeding, want in het ziekenhuis krijgen de kinderen tot één jaar alleen de fles of een soort rijstepap, wat natuurlijk niet voldoende is.

Bij de afsluiting vertelde ik dat de volgende conferentie in mei 2011 is, maar sommige protesteerden dat ze dit eerder wilden, dus wie weet! Na de conferentie kwamen sommige zusters naar ons toe om ons persoonlijk te bedanken. De dagen erna waren de zusters meer betrokken bij ons werk en waren er geen problemen; we hopen en bidden dat de conferentie een positieve uitwerking mag blijven houden!

Op hetzelfde kamertje als Ivan lag ook Svetlana (Sveta), een twee maanden oud meisje van zigeunerafkomst met een hazenlipje. Op het moment dat ik hem zag wilde moeder het niet laten opereren, en waarschijnlijk zou het spoedig uit huis geplaatst worden. Tot mijn verbazing had moeder niet veel later haar baby opgehaald en mee naar huis genomen. Samen met Viki, iemand van het zendingskantoor hier, en een verpleegkundige van het ziekenhuis hebben we het gezin op het zigeunerkamp opgezocht. We hebben haar aangemoedigd haar dochtertje te laten opereren, gelukkig heeft moeder toestemming gegeven. Op 22 oktober jl. ben ik met moeder en dochter naar Lviv gegaan, zo’n 300 kilometer bij hun vandaan voor een intakegesprek. 

Aangekomen bij de juiste kamer in het ziekenhuis, stonden er nog een kleine twintig ouders met hun kind te discussiëren wie er als eerste aan de beurt was. Een moeder en dochter van zigeunerafkomst maken dan niet veel kans om de eerste uren aan de beurt te komen. Gelukkig had onze tolk -de Nederlandse Marion- een aantal waardevolle contacten in het ziekenhuis, en zodoende waren we niet als laatste maar als eerste aan de beurt! In Oekraïne is het niet zo belangrijk wie je bent of wat je kunt, maar vooral wie je kent. Tot slot hebben we nog een doos chocolade en wat koffie achterlaten, want dat hoort zo hier.

Na een uur stonden we weer buiten, met als resultaat een afspraak voor een operatie op 23 december 2010! Mooi he?

Afgelopen vrijdag vond er Lviv een verkooptraining plaats, georganiseerd voor de verkopers van “UkraineMoves”. Vier deelnemers uit de provincie Zakarpatia, en zes uit de stad Lviv. Daarnaast deden tien mensen mee die woonachtig zijn in het rehabilitatiecentrum waar de training werd gehouden.   

Het doel van de training was om met de verkopers in spé informatie te delen, en te leren hoe je alles in het werk stelt om zo goed mogelijk te kunnen verkopen. Onderwerpen die aan bod kwamen liepen uiteen van het belang van een goede en nette verschijning, een vriendelijke maar kernachtige benadering naar de klant tot’het ‘sluiten van de deal’. De training werd gegeven door Yuriy Ievlev, iemand die in het verleden als sales manager bij telecombedrijf MTS in Oekraïne werkte.

Sommige deelnemers waren nog nooit bij een dergelijke bijeenkomst geweest, en waren zichtbaar zenuwachtig. Het was mooi om de verwachtingen van de deelnemers van de trainingsdag te vernemen; ”Ik wil graag meer over zaken weten” (Roman), “Alles wat ik leer is goed voor mijn toekomst” (Yurij). Een van de deelneemsters deelde wat moois met de rest: “Geloof in je zelf, dan gaan anderen ook in jou geloven”. Voor weer een ander was het een nieuwe barrièrre om te overwinnen.

Tijdens de training hebben we veel geleerd over verkopen, maar heeft er voor velen toe bij gedragen dat ze een beetje meer inzichzelf zijn gaan geloven, en inderdaad weer een barrière hebben overwonnen. Op het eind kreeg iedere deelnemer nog een mooi certificaat. s’ Avonds zijn we met 12 man op excursie geweest naar de oude binnenstad van Lviv, wat een kroon was op een hele mooie dag.