Inmiddels heb ik, Renate, weer aardig het ritme te pakken als het gaat om werk en de verzorging van Sanne. Joost en ik verdelen de zorg en dit gaat heel goed.  We hebben hier immers geen oma’s of kinderdagverblijven tot onze beschikking!

Ik bezoek nog steeds wekelijks een aantal gezinnen. Zo bezoek ik, onder andere, het gezin van Xenia, een meisje van 5 jaar dat door Hands & Feet een tweetal operaties kon ondergaan vanwege een afwijking aan haar beiden heupgewrichten. Ze had tot een paar maanden geleden nog nooit gelopen (zat al vanaf haar eerste jaar voordurend tot haar middel in het gips), maar eind vorig jaar was het eindelijk zover! Ze kwam me lopend tegemoet! Een heerlijk moment…

Naast het bezoeken van gezinnen ga ik nu ook 1 dag per week naar een christelijk centrum voor kinderen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking. Dit centrum is in onze regio echt uniek in z’n soort. Naast een dagopvang bieden ze ook de mogelijkheid voor fysiotherapie en logopedische behandeling. Prachtig, want in Oekraïne bestaan er geen scholen of opvangmogelijkheden voor kinderen met een beperking. Mijn werk bestaat met name uit het ondersteunen en begeleiden van de psychologe. Daarnaast probeer ik te kijken hoe ze de kinderen nog beter kunnen begeleiden en organiseer ik thema-ochtenden voor personeel en ouders. Erg leuk om te doen!

Vanmorgen (donderdag) ontwaakte ik, Joost, in het gastenverblijf van Nehemiah in Uzhgorod. Ik was daar voor een conferentie voor mensen die werken in de (straat)kinderopvang. Direct toen ik wakker werd, realiseerde ik me dat ik een bijzondere droom had gehad. Ik herinner me bijna nooit dromen. Toch ervoer ik een boodschap in de twee dingen die ik me herinnerde.

Het eerste dat ik me voor de geest kon halen, was een gift die wij onlangs uit Nederland via via ontvingen. Thuis had ik de bewuste envelop weggelegd, uitkijkend naar een doel waaraan we met deze gift een waardevolle bijdrage konden leveren. Het tweede wat me greep, was dat ik had gedroomd over de gift, in combinatie met een echtpaar dat evenals ik de conferentie bijwoonde. Ik had met vele werkers gesproken. Mijn focus lag op medewerkers uit het straatkinderwerk en niet uit de pleegzorg. Met hen had ik, als één van de weinigen net geen contact. Wat ik van hen weet is dat ze uit de buurt van Kiev komen en pleegkinderen hebben. Bijzonder. Gek. Ook boeiend. Waarom?

1 en 1 = 2
Ik stapte uit bed en besloot er geen verdere aandacht aan te besteden. Ik ging rustig ontbijten en begaf me naar de afsluitende sessie. Het liet me echter niet los, waarop ik besloot met het stel te gaan praten. Ik wilde zelf op onderzoek uitgaan, horen hoeveel pleegkinderen ze hebben en wat hun situatie beoordelen. Vervolgens richtte ik mn aandacht weer op de spreker van de conferentie en bedacht me: ‘Als dit een boodschap van God is, waarom ga ik dan op onderzoek uit?’. Dan moet ik ook vertrouwen dat het goed is!

Na de pauze ben ik naar de beste man toegegaan en heb ik hem verteld over de gift en de droom. Ik heb hem gezegd dat ik de boodschap heb ervaren als een wegwijzer en vertrouw op God. Neem het aan en gebruik het voor de noden in jullie (pleeg)gezin.

Er zijn altijd redenen om iets niet te doen, om niet op God te vertrouwen of om Zijn boodschap te negeren. Veel van deze redenaties zijn op zich ook ‘waarheid’, maar de beleving die in deze boodschap zit, gaat over ‘goed doen’, over hulp aan mensen die hun nek uitsteken voor kinderen. Dan is het prachig om te geven en te delen!

De conferentie
De drie daagse conferentie was een groot succes. Persoonlijk ben ik er erg door opgebouwd en heb veel nuttige contacten opgedaan. Vanuit ons project waren ook enkele medewerkers mee, die de kennis volgende week weer overdragen aan de rest van het personeel. Er volgen nog drie seminars, later dit jaar. Ook dan zijn we van de partij en doen de aanwezige collega’s kennisoverdracht. Prachtige en waardevolle leermomenten voor onze teams!

Omdat mijn afscheid nadert zijn wij hard op zoek naar opvolging voor de kinderafdeling op het ziekenhuis.

De afgelopen weken hebben Sanyi (projectleider) en ik vier Oekraïense vrouwen gesproken die interesse hebben in het ziekenhuiswerk. We hebben dus een ruime keuze, hier zijn we heel erg blij mee. Tegelijk is het ook lastig; de ene heeft ervaring met kinderen maar spreekt geen Engels, de ander heeft geen ervaring en spreekt wél Engels. Het allerbelangrijkste vinden wij dat de nieuwe medewerkster hart heeft voor de kinderen en ze ziet als wondertjes van God.

Deze week besluiten we welke Oekraïense kandidaat we aannemen, nog onder voorbehoud van de goedkeuring van het ziekenhuis. We hopen en bidden dat het doorgaat en dat we de juiste persoon aannemen die ons team zal versterken.

(klik op het plaatje voor vergroting)

Tot slot nog een oproep, want we zoeken ook nog een Nederlandse vrijwilligster. Heb jij interesse of ken je iemand bij wie deze baan zou kunnen passen, neem dan contact op met Ellen van Delft via het kopje contact.

Eind februari hebben twaalf mensen van de thuisgemeente van Frank & Ellen uit Lisse Oekraïne bezocht. Naast een bezoek aan Frank & Ellen had de reis tot doel om aan de hand van de bijbel stil te staan bij het thema ‘Rijkdom & Armoede”.

De eerste dag zijn verschillende projecten bezocht, waaronder de kinderafdeling van het ziekenhuis waar Ellen werkt, straatkinderhuis ‘Het Arendsnest’ waar Joost leiding aan geeft en een dagcentrum voor gehandicapten waar Frank en Renate bij betrokken zijn. De oproep in de bijbel om om te zien naar je naasten wordt bij het zien van kinderen in armoede ineens heel confronterend, en heeft velen van de groep aan het denken gezet.

Elke dag was er tijd ingeruimd om met elkaar stil te staan en verder te praten wat armoede en het lijden in de wereld ons werkelijk doet, hoe rijk we wel niet zijn (omdat we God kennen!) en hoe we vanuit deze rijkdom verantwoordelijkheid hebben om iets te betekenen voor mensen die het minder hebben getroffen (ook dichtbij huis!) .

Naast het geestelijke aspect is er ook heel veel lol gemaakt. Letterlijk hoogtepunt was het bezoek aan de bergen, waar het gigantisch mooi was door de verse sneeuw en de Oekraïense ‘arreslee’ ons verder brachten als het te steil of te glad werd. Het bezoek aan de markt werd ook erg gewaardeerd, naast de wandeling naar het kruis bij ons aan de rond van de stad.

Dieptepunten waren er ook; de weg is in Oekraïne zo slecht dat je simpelweg niet alle kuilen kunt ontwijken. Bijzonder was ook het het contact met een aantal broeders van zigeunerafkomst. Zij hadden een muzikale avond verzorgd en vertelde hoe het christelijk geloof het zigeunerkamp had bereikt. Het bezoek aan hun kerkgemeenschap in Mukachevo was heel mooi. Hoe intens zij een kerkdienst ervaren is moelijk te beschrijven en zou u echt eens moeten ervaren.

“De reis heeft veel indruk gemaakt op mij, ik raak niet uitgesproken over wat ik heb gezien”, reageerde een deelnemer achteraf.