Afgelopen vrijdag kwam ik na een dag werken moe en ontevreden thuis. Het was een dag zonder bijzonderheden maar toch had ik deze dag anders ervaren.

Ik werkte samen met Eva en omdat zij alles verstaat wat de zusters zeggen deelde ze met mij een aantal negatieve opmerkingen die zij die dag van de zusters naar haar hoofd geslingerd kreeg. Daarnaast liep ik tegen mijn eigen grenzen aan; het was die dag lekker weer dus ik wilde met de kinderen naar buiten. Sommige van hen lagen al een half jaar binnen of waren zelfs nog nooit naar buiten geweest. Maar ik wilde ook graag de kinderen een fruithapje geven want ze krijgen bij elke voeding maar een fles. Als deze op is krijsen ze nog van de honger. Dit breekt mijn hart en ik heb al meerdere malen gevraagd of de kinderen niet iets meer melk mogen. De ene zuster geeft een ontwijkend antwoord en de andere zuster haalt nog een bordje pap. Ondanks dat deze pap elke dag bezorgd wordt krijgen de kinderen dit maar sporadisch. We moeten er bijna altijd om vragen…

Verder hebben we ook de zorg voor Rita, een meisje van twee (foto rechts) Haar moeder is ziek en vader kan niet voor haar zorgen. Ze is het zusje van Jozef (foto midden) die ook op onze afdeling ligt. Door haar leeftijd en opvoeding vraagt ze enorm veel aandacht, welke ik natuurlijk graag wil geven omdat ze er zo van geniet.. Ze vindt het bijvoorbeeld heel erg leuk om in de schommelstoel een boekje te lezen. Helaas is dit niet altijd mogelijk want we hebben nog dertien andere kinderen op deze zaal liggen. Ik kijk rond en ik zie sommige alleen maar voor zich uit kijken en ik tel hoeveel kinderen ik nog wil vasthouden en kijk op mijn horloge hoeveel tijd ik daar nog voor heb, pfff nog maar een half uurtje…. Ik vond het die dag heel lastig om prioriteiten te stellen omdat ik alles belangrijk vond. Naar buiten gaan, extra voeding, Rita aandacht geven en alle kinderen stimuleren tot spelen. Daarnaast ben ik nu zes maanden zwanger en groeit mijn buik al aardig, en hoewel ik ik me prima voel helpt dat toch ook niet.

Geen topdag dus, maar van mezelf moet ik het ook niet verwachten. Ik weet dat ik met de kracht van God de maandag erna weer met frisse moed mag beginnen.

Ellen

Pasen in het Westen van Oekraïne is het grootste religieuze feest, zoals bij ons Kerst wordt gevierd. Alle kerken pakken flink uit, maar ook elke familie maakt er een groot feest van. Er worden optochten georganiseerd om de kruistocht van Jezus te herdenken, en na pasen spreekt iedereen elkaar elkaar aan met de woorden “Christos Voskres”, “De Heer is opgestaan!”

Net als Kerst bij ons gaan veel mensen hier ondanks al het uiterlijk vertoon voorbij aan de werkelijke betekenis van Pasen. Op www.waarompasen.nl wordt de betekenis van het kruis uitgelegd, het wordt omschreven als:

• een teken van overwinning (op het kwaad en de zonde)
• een sleutel (om ons van de zonde te bevrijden)
• een medicijn (om onze pijn en verdriet te doen vergeten)
• een vrijspraak (voor onze overtredingen tegen God)
• een adoptiebewijs (omdat Jezus ons de mogelijkheid geeft God’s kind te worden)
• een uitgestoken hand (als bewijs van God’s onvoorwaardelijke liefde voor ons)
• en een plaats van overgave (omdat de boodschap van het kruis ons voor een keuze stelt)

We hopen dat u naast fijne dagen ook stil staat bij de betekenis van Pasen… en de goede keuze maakt!

“Christos Voskres”, “De Heer is opgestaan!”

Hieronder tot slot een paar mooie foto’s geschoten in de week voor Pasen.

Zondag bracht ik een ‘werkbezoek’ aan Ivano Frankovsk, West-Oekraïne, 260 kilometer vanaf onze stad Beregowo. Via via kwam ik in contact met een gehandicapte man, wie mij had uitgenodigd voor een bijeenkomst aldaar. Wat het precies zou inhouden wist ik niet, maar het was in ieder geval een kans om een nieuwe ‘markt’ gehandicapten aan te boren. Daar aangekomen bleek dat een groep van tien gehandicapten deelnam aan een optocht genaamd ‘Christos na Doroga’, ter nagedachtenis aan de kruisweg van Jezus.

Ik besloot om op de tricycle mee te rijden met de tocht, zo maakte ik deel uit van de gehandicapten én kon ik reclame rijden voor “UkraineMoves”. Het was een bijzondere tocht, waarin de fiets inderdaad veel aandacht trok. Het was ook mooi om te zien dat zoveel enorm veel mensen meeliepen met deze tocht; priesters, monniken, nonnen, docenten, studenten, politie, het leger, overheidsfunctionarissen en nog heel wat mensen, bij elkaar zo’n 15.000 man. Aan het eind, toen het grote houten kruis de kerk in werd gedragen, mochten alleen de priesters, pers en gehandicapten (en ik dus op de fiets ) naar het voorste gedeelte. De tocht duurde drie uur en het was ijzig koud, door het lange zitten kon ik mijn voeten nog maar langzaam bewegen en begon ik te bibberen, maar er was in ieder geval een grote verbondenheid met de gehandicapten. De koffie daarna was dan ook erg lekker, en ik kon informatie geven over “UkraineMoves”. Twee dagen later belde Roman op, een van deelnemers van de tocht dat hij interesse heeft om te werken via “UkraineMoves”. Volgende week dus nogmaals naar Ivano Frankovsk voor een sollicitatiegesprek.

Tijdens de rit door de bergen had ik trouwens nog heel wat sneeuw, en dat half april. Het was weliswaar erg mooi en avontuurlijk, maar met zomerbanden niet erg comfortabel.

Enkele weken geleden hebben we er weer een nieuw jongetje bij gekregen. Met recht een jongetje. Hij is nog maar 6 jaar en zit in de eerste klas. Zijn moeder drinkt veel, vader is uit beeld en Maxím werd dus opgevoed door zijn oma, en ze leefden van haar pensioen. Maar nu is oma overleden. Moeder moet gaan werken en haar zoontje op gaan voeden… dat werd dus niets, zeker niet als je zoveel drinkt. Zo is Maxím bij ons gekomen. Een klein, hulpeloos kindje wat een heel andere aanpak vraagt dan die pubers van ons. We moeten hem op school brengen en weer halen, helpen met z’n huiswerk, nog veel uitleggen…

Toen ik hem de eerste week van school ging halen werd ik geraakt door hoe hij er uit zag. Het was net klein duimpje. Z’n schoenen waren heel wat maten te groot, op z’n ruggetje een enorme rugzak met schoolboeken en Maxím zelf.. zó dun en zó klein…. Wat bleek: hij at thuis nooit als z’n moeder er niet was. Dat betekende dat hij heel lang zonder eten kon, z’n maagje wende er aan.Nu aan ons de taak om hem te leren eten. Dat vraagt veel geduld, tact en liefde! We zijn toen uit school gelijk maar doorgereden naar de markt om nieuwe schoenen te kopen. Maar Maxím wilde er niets van weten. Alles wat nieuw was, was vreemd. Ik zei dat we gewoon zouden proberen of de schoenen pasten en dan mocht hij daarna zijn oude schoenen weer aan.

Maar toen hij eenmaal de nieuwe schoenen aan had begon zijn gezichtje te stralen en vroeg hij: “Welke schoenen moet ik aan naar huis?” “Dat mag je zelf weten, de schoenen jíj wilt”. Vlug pakte hij het tasje, om de nieuwe schoenen in te doen, van de verkoopster aan, maar stopte daar z’n oude schoenen in. En als een prins liep hij op zijn nieuwe schoenen naast mij mee naar ‘t straatkinderhuis.

Na een week kwam z’n moeder opeens even langs, ze wilde met hem wandelen. Het afscheid viel daarna weer extra zwaar… Maxím ging naar z’n slaapkamer en even later hoorde ik hem huilen. Toen ik binnenkwam zag ik hem op z’n knietjes voor z’n bed zitten bidden. Even later nam ik hem op schoot en vroeg of hij wat wilde drinken. Hij schudde zijn hoofd. Maar toen ik de beker aan z’n lippen zette en de warme thee naar binnen goot dronk hij toch de hele beker leeg.

Door: Anja Graveland
Nederlandse, sinds 2005 woonachtig in Oekraïne
Groepsleidster in het Arendsnest (straatkinderproject)