De hoogste piek van de Oekraïense Karpaten is gelegen in het bergmassief dat ‘Чорногора’ heet, oftewel de Zwarte Bergen. Een massief met een rits hoge toppen, waarvan de hoogsten boven de 2.000 meter liggen. De hoogste daarvan heet ‘Hoverla’ en 2.061 m. hoog!

Vorig weekend zijn we voor het afscheid van Frank, met de jongens (Paul, Erik en Joost) naar de bergen gegaan om deze hoogste piek te bedwingen. We namen de snelle, doch steile route op de heenweg. Dat was best een pittige klim- en klauterpartij. Waar de zonneschijn het eerste deel overheerste, speelde regen ons parten tijdens de stijle klim. Mede daardoor was de voldoening des te groter, toen we klunend door de sneeuw de laatste meters naar de top aflegden en konden genieten van 360 graden uitzicht over het prachtige Karpatenlandschap.

De terugweg gingen we van de paden af, om de oorsprong van de beekjes te zoeken. Deze zouden ons leiden naar de waterval, via welke we dan benedenwaarts weer op de gebaande paden terecht zouden komen. Adembenemende uitzichten, spannende paadjes en in tegenstelling tot de heenweg, geen enkele andere wandelaar die ons pad kruiste. Zo genoten we van de rust en de natuurpracht.

Moe maar voldaan zochten we in Jaremcha een slaapplaats en een lekker restaurantje. In de laatstgenoemde kwamen we een groep tegen die we ook op de top hadden ontmoet. Tot onze verrassing werd ons een fles Moët Champagne aangeboden (waarschijnlijk als tegenprestatie voor Frank zijn stroopwafels). Een topdag en een super geslaagd weekend!!

Begin mei was de tweede conferentie in Uzhgorod rondom straat- en weeskinderopvang. Het thema van deze conferentie was gericht op ‘Pleeggezinnen’. Samen met Ira en Katja, twee medewerkers uit de 24-uursopvang van het Arendsnest, heb ik -Joost- een bezoek gebracht aan deze 3-daagse conferentie.

Na 3 intensieve cursusdagen en veel informatie te hebben gekregen over het wel en wee van pleeggezinnen en familiehuizen, bleek een grote nood te bestaan op diverse vormen van begeleiding (psychische, pedagogische en pastorale). Zo staan families er in veel gevallen alleen voor en is er geen enkele vorm van selectie- en matchingsbeleid, om komende ouders en kinderen gegrond aan elkaar te koppelen.

We werden ook geconfronteerd met vragen van pleegouders, die zeer moeilijk opvoedbare en gehandicapte kinderen onder hun vleugels hebben. Bij sommigen is de situatie nijpend en zou een dergelijk kind andere en intensievere zorg moeten krijgen. Echter een systeem daarvoor bestaat niet, het blijkt zelfs heel moeilijk om een kind ‘terug te geven aan het systeem’. Dat leidt er weer toe dat gezinnen in grote (soms onoverkomenlijke) problemen komen! Eén van de ouders uit Kiev vertelde, tijdens de afsluitende ronde, dat er in hun regio reeds 5 gezinnen uit elkaar zijn gevallen, de ouders zijn gescheiden en de kinderen elders geplaatst. Daarnaast zijn er momenteel nog 10 gezinnen. Van deze 10 gezinnen bevinden 8 (!) zich in een crisissituatie! Onthutsende cijfers en pijnlijke informatie. Er moet iets gedaan worden!

Naar aanleiding van de cursus hebben we met een aantal mensen de koppen bij elkaar gestoken en hebben we afgesproken binnenkort bijeen te komen. Afgelopen vrijdag was die meeting. We zaten met 5 verschillende stichtingen en twee medewerkers van de overheid om de tafel. Na afloop kwamen we tot de conclusie om een ‘Associatie’ op te richten, die zich richt op het ‘beschermen van de rechten van kinderen, ouders en families en de ontwikkeling van hun competenties’. Een orgaan dat praktische hulp wil bieden in de vorm van kennis en informatie over regels en juridische zaken, maar ook diverse vormen van specialistische en praktische hulp aan de gezinnen wil gaan bieden ter ondersteuning.

Tot slot hebben we de intentie uitgesproken om heel concreet voor komende zomer een ‘familiekamp’ pilot uit te werken. Gezinnen bezoeken zo’n kamp, waarbij de kinderen en ouders apart worden ‘vermaakt’, de kinderen in de vorm van een kinderkamp en ouders volgen een seminar. Zo hebben beiden rust, ontspanning, worden ze onderwezen en hebben ze even niet de dagelijkse sorres van ‘wat moeten we eten’, etc. aan hun hoofd!

Het klinkt veelbelovend, maar wat het concreet gaat opleveren moet natuurlijk nog blijken. We bidden en werken aan een interessant initiatief, dat hard nodig is!

Oftewel: “Voorwaarts Karpaty, wij zijn voor jou”, scandeert de L’vivse Fanatici-side luid, van achter het doel. Wij -Frank, Joost en Paul- zaten zaterdag op de tribunes van ‘Stadion Ukraina’ in L’viv, waar de stedelijke trots FK Karpaty het opnam tegen het alom bekende Dynamo Kiev.

Al sinds onze komst in Oekraine, wilden we een keer deel uitmaken van het Oekraiense supportersgilde, tijdens een wedstrijd in de hoogste divisie. Gerenomeerde clubs, die sinds enkele jaren ook het Europese podium bestormen, als Shakthar Donetsk, Dnjepr Dnjepropetrovsk, Metallist Kharkiv en natuurlijk Dynamo Kiev, zijn vertegenwoordigd in e zogenaamde ‘Premier Liga’. In het Westen van Oekraine is Karpaty L’viv de meest aansprekende optie. Deze club was afgelopen jaar ook actief in de Europa League en heeft eind vorig seizoen Dynamo Kiev nog op een nederlaag getrakteerd.

Toen we kaarten gingen halen, vertelde de taxichauffeur dat beide supportersgroepen niet bijster goed met elkaar overweg kunnen. Dat werd direct duidelijk bij het stadion, toen het plein vol stond met agenten en ME. Een indrukwekkende vertoning! Gelukkig waren er nog kaarten. De kassajuffrouw adviseerde ons niet de hoofdtribune te kiezen (kaartje omgerekend 7 euro), maar elders (voor slechts 4 euro), omdat de overgebleven plekken daar beter zicht boden. Een koopje!

Toen we ‘s middags het stadion inkwamen, bleek het te zijn omringd met politie, vrijwel overal bewaakte ‘de platte pet’ de vakken. Samen met de aanwezige hulpdiensten en dubbele cordons rond het uitvak, zorgden ze voor een smetteloze middag in een bijzondere ambiance. Na een 0-2 achterstand kwam Karpaty terug tot 1-2, tien minuten voor tijd. Onder aanvoering van het luid gescandeerde “Перед Карпати, перед тобою” (zie eerste regel) vochten de ‘groene leeuwen’ voor wat ze waard waren. 

Gescoord werd er niet meer, helaas verloren onze Karpatenbroeders van ‘s lands grootmacht uit Kiev. Het wordt nog even knokken voor Europees voetbal, maar met het oog op het EK volgend jaar in L’viv, een nieuw modern stadion én de sportieve vooruitgang, belooft dit het Oekraiense volk nog meer voetbalplezier!

Vorig weekend was genieten! Prachtige paasdagen en bezoek van Joost zijn ouders, wat heel erg gezellig was. Deze dagen worden onder Oekraïners ook groots gevierd zoals u al in een eerder bericht van Frank kon lezen. Maar de feestdagen hebben ook een keerzijde. Ik werd 2^e paasdag getroffen door het enorme aantal dronken mensen op straat. Tijdens deze dagen wordt er namelijk heel veel gedronken. Alcohol is zelfs ingebouwd in jarenlange tradities waardoor het ook gerechtvaardigd wordt.  Je zou zeggen: “Geen probleem toch, die ene dag in het jaar”. Maar dat is het hem nu juist. In menig gezin is alcohol een enorm probleem en dit dag in, dag uit. Wij kennen ook vrijwel geen gezinnen waar alcohol geen onderdeel is of is geweest van het dagelijks leven. Je weet het wel, maar op zo’n dag als 2^e paasdag kwam het weer even hard bij me binnen.

De cijfers liegen er ook niet om. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) deed een onderzoek over het drankgebruik in alle landen ter wereld. Oekraïne valt, naast overigens andere Oost-Europese landen, in de top 5 van landen met het hoogste percentage alcoholgebruik per hoofd van de bevolking. Volgens de WHO is overmatig alcoholgebruik de oorzaak van gemiddeld vier procent van de sterfgevallen wereldwijd. In Oekraïne en Rusland is dit 1 op de 5 mannelijke sterfgevallen en zes procent van de vrouwelijke sterfte. Bizar en ongelofelijk, maar waar! Wilt u bidden voor de gezinnen die elke dag lijden onder dit enorme probleem en met name voor de kinderen, want die zijn helaas altijd de dupe.

Renate