Afgelopen maandag (22 augustus) is SVEN JOHANNES geboren, zoon van Frank & Ellen van Delft.

Zowel moeder Ellen, Sven, als vader Frank maken het heel erg goed.

Sven weegt 4365 gram en is 50 centimeter lang!

God kent jou vanaf het begin
helemaal van buiten en van binnenin
Hij kent al je vreugde, en al je verdriet,
want Hij ziet de dingen, die een ander niet ziet 

Er zijn wel eens van die momenten dat je denkt “daar had je bij moeten zijn”. Dit kunnen grote, maar kan ook heel kleine dingen zijn. Afgelopen woensdagmiddag had ik -Joost- zo’n moment, iets kleins, maar heel mooi en onvergetelijk!

Met de bus kom ik aanrijden bij de entree van het meer in Deda. Dit meer (Bumerang Plage) wordt geëxploiteerd, waardoor je moet betalen voor entree, weekdagen 30 UAH en in het weekend 50 UAH. Dit is best veel geld en daarom zijn het vooral rijkere mensen en toeristen die hier komen. Anderzijds is er gezorgd voor vermaak, zoals een drietal opblaasglijbanen, een kunststrand, parasols, muziek en een speedboot met banaan.

‘s Zomers gaan we er meestal ook met de kinderen van het Arendsnest heen, eind van de middag zou ik voor de ingang wachten om ze weer terug naar huis te brengen. Toen ik stopte zag ik een jongen voor de slagbomen, op een oude fiets en een wat oude verrafelde ruitjestas, staan kijken naar de glijbanen die verderop stonden. Ik keek wat beter en zag dat het Donald (Peti) was, een jongen die mentaal iets achterloopt en woont op het zigeunerkamp van Balaszir. Toen hij mij zag begroette hij me en ik vroeg hem “wat doe je hier?”. “Ik wil naar binnen” zei hij. Maar ja, daarvoor moet je entree betalen, zo liet ik de medewerker van Bumerang bevestigen. Deze man vertelde dat verderop een gratis gedeelte was. In gebrekkig Russisch en met gebaren maakte Donald duidelijk dat het water daar tot boven zn hoofd kwam en dus erg diep was. Ja, veel mensen kunnen hier niet zwemmen, laat staan dat zigeuners dat kunnen.

Ik besluit om 30 UAH (ongeveer €2,70) te pakken en voor Donald de entree te betalen. “Niet tegen het hele kamp vertelen” zeg ik hem nog, om te voorkomen dat ze straks als ik daar aan het werk ben, allemaal om entreegeld komen vragen. Enthousiast vraagt hij of hij écht naar binnen mag en zet hij zn fiets, als enige fiets, in het fietsenrek. Wanneer ik vraag tot hoe laat het open blijft, is 21 uur het antwoord. In het Hongaars vraagt hij bevestiging en begint de bewaker te lachen. Nog enthousiaster wijst hij naar de glijbanen en vraagt hij “mag ik dan ook daar vanaf?”. Het gelach om zijn enthousiasme en ook een beetje ‘ongewone enthousiasme’ wordt nog luider en beantwoord met een instemmend antwoord. Op zijn slippers zet hij het op een sprint en in de verte zie ik hem rennend om zich heen kijken. Als een kind in een snoepfabriek. Prachtig!

Later bedenk ik me na zijn opmerking over de diepte van het water, “hij kan natuurlijk helemaal niet zwemmen” .. “als dat maar goed gaat”. Tsja, anderzijds .. die gasten maken meer gekke dingen mee. Vrijdag zag ik m weer vrolijk lopen op het kamp. Jep, het is helemaal goedgekomen en reken maar dat hij de middag van zn leven had!

Afgelopen dinsdagmorgen, Renate was net uit bed gestapt om Sanne de fles te gaan geven en ik lag nog wat te doezelen, toen we plots een schok voelden en ‘ggg’ (schuddend geluid) hoorden . Het voelde echt of het huis heen en weer ging. Voor ik het weet, stond ik klaarwakker in de keuken en vroeg aan Renate “voelde jij dat ook?”. “Ja” antwoorde ze .. “wat was dat?”. “Een aardbeving…”

We hadden al eens (spook)verhalen gehoord. Flora en Edwin die het jaren geleden hadden meegemaakt. Maar ook de andere  Nederlands hadden wel eens een schok gevoeld, ook het afgelopen jaar enkele keren. Maar dit was iets meer dan een trilling. We moeten het ook niet groter maken dan het is, maar het is toch een vreemde gewaarwording, raar om mee te maken.

‘s Avonds zat ik op de site van Kyiv Post te kijken en werd er inderdaad melding gedaan van de aardbeving “Earthquake shakes Zakarpatja region”. In de stad Beregowo, onze woonplaats, was een schok van tussen de 3 en 4 op de schaal van Richter gemeten. Met meteen daaraan toegevoegd dat dit wel vaker voorkomt, waaronder de lichtere schokken eerder dit jaar.

Na de wonderlijke grensovergang, begonnen twee intensieve, maar bovenal gezegende weken. Hierbij een kort overzicht.

Kinderwerk
Op de zigeunerkampen van Balaszir en Janosi zouden dagkampen voor de kinderen plaatsvinden. Elke dag zouden de Nederlanders samen met de Oekraieners een programma voorbereiden. Het zijn twee superweken geweest. Op het kamp van Balaszir was het zelfs voor het eerst, dat er kamp voor de kinderen was!

Kluswerk: WC’s en Gemeenschapshuis Zigeunerkamp
De afgelopen maanden bidt en werkt Sanyi, de begeleider op het zigeunerkamp van Balaszir, aan de projecten op het kamp. In zijn gebed wat het onder andere te doen om hulptroepen voor het WC-project en de bouw van het gemeenschapshuis. Half juli staat er plots een groep uit Den Haag tot zijn beschikking. Er ontstond een goede samenwerking met groep die tevens een goede klik had met de zigeuners!

Kluswerk: Nieuwe badkamer voor straatkinderen
In het project dat ik -Joost- begeleid, was de badkamer aan een opknapbeurt toe. Het voorbereidende werk hebben we te danken aan het €300-project van Erik (zie: www.verhoeffinoekraine.nl), waardoor de badkamer klaar voor betegeling en inrichting was. Deze klus was voorbehouden voor Ed en zijn bevlogen helpsters, Suus en Petra. Vakwerk hebben ze afgeleverd, die de foto’s voor het resultaat!

De vrije tijd hebben we ook nuttig besteed. Zo zijn we de Karpaten ingegaan, hebben we een concert van de zigeunerband Amaro Del bijgewoond, de zigeunerkerk in Mukachevo en diverse projecten werden bezocht. Al met al waren het drukke en intensieve weken. We hadden veelvuldig en goed contact, dat gold voor iedereen! Sanyi, die zijn gebeden verhoord zag en genoot van de hulp en gezelligheid, de stoere hardwerkende man, moest een traantje laten tijdens het afscheid op het zigeunerkamp. Dit soort momenten tekent het belang van de komst van dit soort groepen, dit tekent eveneens het belang van een goede voorbereiding, inleving en samenwerking. Zo zijn er alleen maar winnaars. Zo bouwen we samen aan Zijn Koninkrijk!