Blij en voldaan kijk ik terug op de 2-daagse conferentie over autismespectrumstoornissen die vrijdag 4 en zaterdag 5 november zijn gehouden in het dagcentrum waar ik werk. Blij vanwege het feit dat er Oekrainse professionals uit Kiev mochten spreken en iets van hun kennis mochten delen. Een viertal personen die werken met hun hart en hun collega psychiaters, -psychologen en -artsen ver vooruit zijn wat het kennisniveau betreft. Heel veel respect kreeg ik voor deze mensen die voorvechters zijn op dit vakgebied. Respect omdat ze, ondanks dat iedereen zegt dat ze het fout hebben, toch hun eigen weg gaan, hun hart volgen en het als hun missie zien ouders te helpen in de begeleiding van hun kind.

Het gezegde binnen de conferentie gaf ouders ook hoop. Hoop dat er eindelijk vooruitgang wordt geboekt in de omgang en begeleiding van kinderen met een autismespectrumstoornis. Daarbij werd ik ook wel weer verdrietig omdat deze hulp zich nu nog alleen in Kiev bevindt. Dat is 12 uur reizen bij ons vandaan. Veel ouders zijn helemaal niet in de mogelijkheid hun hulp verderop te zoeken. Iedereen wil het beste voor hun kind en voor ouders zo ontzettend moeilijk als ze dit niet kunnen bieden.

Het mooie is wel dat deze professionals 2-weekse kampen organiseren voor ouders en kind(eren) door het hele land. Binnenkort zal er 1 georganiseerd worden in onze regio en hoorde al verscheidene moeders dat ze zich hiervoor hebben aangemeld. Ze zullen hier uitleg krijgen over de stoornis van hun kind en persoonlijke begeleiding krijgen over hoe ze het beste met problemen om kunnen gaan.

Ik zie dus zeker vooruitgang op dit gebied, al gaat het me natuurlijk zeker niet snel genoeg! Ik wil dagopvangmogelijkheden en scholen voor deze kinderen, maar daar zullen ze hier mogelijk nog vele, vele tientallen jaren op moeten wachten. Het begin is er echter wel en stapje bij beetje zullen er veranderingen ontstaan! Slawa Bogu! (Prijs de Heer zoals vele Oekrainers dat zeggen..).

Renate