Je wilt die momenten het liefst zolang mogelijk uitstellen, maar dan is dat moment toch echt daar: het afscheid. Nog krap 1 week en we zullen Oekraine verlaten. Uiteraard kijken we ontzettend uit naar het weerzien van onze familie en vrienden, maar na ruim 2 jaar is ook dit ons ‘thuis’ geworden. We hebben ontzettende mooie dingen mogen doen en heel veel lieve, bijzondere mensen mogen ontmoeten. Mensen die we in ons hart hebben gesloten en waar we nu afscheid van moeten nemen. Soms voelt het afscheid ook extra zwaar omdat veel van deze mensen/gezinnen zo’n onzekere toekomst tegemoet gaan. “Wat voor toekomst?” denk ik soms, omdat iedere dag een barre overlevingstocht is.

Afgelopen week moest ik, Renate, afscheid nemen van de kinderen/jongeren en collega’s in het dagcentrum waar ik werk. Een plek waar ik me welkom voelde en gewaardeerd, ondanks de vele cultuurverschillen. Een aantal moeders waren zelfs speciaal gekomen om gedag te zeggen. Ik heb veel van mijn kennis mogen delen en gezien dat ze er ook echt iets mee doen. Natuurlijk was het afscheid zwaar. Je hebt met heel veel kinderen, collega’s en ouders een band opgebouwd. Ik zal ze gaan missen! Het fijne is echter dat de  werknemers heel goed bezig zijn en zo veel liefde hebben voor de kinderen dat ik met een gerust hart afscheid kan nemen. Zij redden het wel en voor de kleine vraag is er gelukkig skype en mail!

Ook mijn, Joost, werk stond de afgelopen week in het teken van afscheid. Maandag met de kinderen van het Arendsnest en op vrijdag heb ik het team meegenomen uit eten. Het waren bijzondere momenten, veel kinderen hadden een kaart of ander knutselwerkje gemaakt, zongen een lied of wilden je persoonlijk nog zeggen hoe dankbaar ze waren voor het luisterende oor, omdat ze niemand hebben die van ze houdt. Of Deniz: “Je komt toch wel snel terug, in de zomer? Langer kan ik niet wachten!” Tsja, daar sta je dan… Al die kinderen hebben een verhaal, verhalen waar je niet vrolijk van wordt. Waar je wel vrolijk van wordt is dat ze in het Arendsnest komen, horen over een Vader die wél van hun houdt, te eten krijgen, gekleed worden, waar naar ze geluisterd wordt en van ze wordt gehouden. Fysiek vertrekken we, maar we zullen dit nooit kunnen loslaten.