6 februari 2012: UPDATE (onder de foto’s)

Graag uw aandacht voor onderstaand bericht:

Weer tientallen doden door kou in Oekraïne
KIEV (ANP) -De snijdende kou in Oekraïne heeft de afgelopen 24 uur aan 20 mensen het leven gekost. Het aantal winterdoden van de afgelopen week is daardoor opgelopen van 43 naar 63. Ongeveer 1000 mensen zijn met bevriezingsverschijnselen opgenomen in ziekenhuizen. Dat heeft het Oekraïense ministerie van Gezondheid donderdag gemeld. De temperatuur was het laagst in het westen van het land. In het Karpatengebergte bij de grens met Slowakije werd het de afgelopen nacht 33 graden onder nul.

Als ‘Hands & Feet’ willen wij deze mensen graag te hulp komen om kleding, dekens en voedselpakketten uit te delen. Veel Oekraïners vechten voor hun leven tegen de kou, laten wij hen steunen zodat hun handen en voeten niet bevriezen!! Op dit moment is er een Nederlandse groep van OostEuropa Zending in Oekraine die samen met de lokale zendingsorganisatie deze overlevingspaketten kan uitdelen waar het nodig is, onder andere aan de Roma-bevolking.

Voor €25,- stelt het team een voedselpakket samen waar een gezin week mee vooruit kan. Maak uw bijdrage over op rekeningnummer 42.71.97.341 tnv St. Oekroe inz Hands & Feet, ABN-AMRO Rijnsburg, o.v.v. noodhulp Oekraïne.

Helpt u mee??

Voor meer info belt u dan met Frank van Delft, telefoon 06-53969671.

UPDATE
MAANDAG 6 FEBRUARI 2012

Dodental winterkou op 135, vele duizenden zoeken hulp
Het ministerie van Noodsituaties heeft maandagmiddag nieuwe informatie gegeven over het aantal doden door het extreme winterweer van de afgelopen anderhalve week. Het dodental ligt nu op 135, terwijl het aantal mensen dat medische hulp nodig had vanwege onderkoeling of bevriezing van ledematen op 2.600 zit. In 2.000 gevallen was ziekenhuisopname noodzakelijk.

Inmiddels zijn er 3.265 verwarmde tenten opgezet. Daar komen er nog 96 bij in de komende dagen. De tenten van hulporganisaties als het Rode Kruis zijn in de afgelopen 24 uur door 10.000 daklozen en andere hulpbehoevenden bezocht. Sinds 27 januari zijn dat er zelfs al 85.000.

De temperaturen vallen nu eerst iets lager uit dan in de afgelopen week, toen het kwik op sommige plaatsen onder de -30 dook. Halverwege de week wordt het echter opnieuw kouder, met minima tot ruim onder de -20.

De oppositie wil vrijdag tijdens het vragenuurtje in het parlement van minister Viktor Baloga van Noodsituaties horen hoe het komt dat er in de afgelopen anderhalve week zoveel meer doden in Oekraïne zoveel meer doden zijn gevallen dan in de omliggende landen die toch ook te kampen hebben met extreem winterweer. Vooral daklozen zijn het slachtoffer geworden.

2 december ligt alweer bijna drie weken achter ons. Het was bijzonder dat we op Schiphol werden opgewacht met een spandoek ‘Welkom terug Joost, Renate en Sanne’. We hebben erg genoten van het weerzien met elkaar aan de aandacht die er was voor ons terugkomen. Niet alleen van onze eigen families, maar ook van vrienden en heel veel gemeenteleden die ons geregeld ‘welkom thuis’ heetten. Fantastisch dat u en jullie ons het gevoel heeft gegeven dat we welkom zijn en we ook hier een plek hebben om met ons gezin weer een leven op te bouwen. Een leven in waarin we met elkaar mogen bouwen aan Zijn Koninkrijk!

Inmiddels zijn we alweer gesettled in Rijnsburg. De drukte van de verhuizing uit Oekraïne, maar ook naar onze ‘nieuwe’ flat in Rijnsburg is achter de rug en we genieten daar nu erg van. Onze (schoon)ouders, familie, vrienden en gemeenteleden hebben hard in ons huis gewerkt om alles zo mooi te maken. Het is prachtig geworden. We zijn er bijzonder blij mee, bedankt voor de fijne thuiskomst!

Joost, Renate & Sanne

Woensdag 7 december a.s. om 20.00 uur is er in De Voorhof te Rijnsburg een muzikale benefietavond voor Kaja Foundation.

Je wilt die momenten het liefst zolang mogelijk uitstellen, maar dan is dat moment toch echt daar: het afscheid. Nog krap 1 week en we zullen Oekraine verlaten. Uiteraard kijken we ontzettend uit naar het weerzien van onze familie en vrienden, maar na ruim 2 jaar is ook dit ons ‘thuis’ geworden. We hebben ontzettende mooie dingen mogen doen en heel veel lieve, bijzondere mensen mogen ontmoeten. Mensen die we in ons hart hebben gesloten en waar we nu afscheid van moeten nemen. Soms voelt het afscheid ook extra zwaar omdat veel van deze mensen/gezinnen zo’n onzekere toekomst tegemoet gaan. “Wat voor toekomst?” denk ik soms, omdat iedere dag een barre overlevingstocht is.

Afgelopen week moest ik, Renate, afscheid nemen van de kinderen/jongeren en collega’s in het dagcentrum waar ik werk. Een plek waar ik me welkom voelde en gewaardeerd, ondanks de vele cultuurverschillen. Een aantal moeders waren zelfs speciaal gekomen om gedag te zeggen. Ik heb veel van mijn kennis mogen delen en gezien dat ze er ook echt iets mee doen. Natuurlijk was het afscheid zwaar. Je hebt met heel veel kinderen, collega’s en ouders een band opgebouwd. Ik zal ze gaan missen! Het fijne is echter dat de  werknemers heel goed bezig zijn en zo veel liefde hebben voor de kinderen dat ik met een gerust hart afscheid kan nemen. Zij redden het wel en voor de kleine vraag is er gelukkig skype en mail!

Ook mijn, Joost, werk stond de afgelopen week in het teken van afscheid. Maandag met de kinderen van het Arendsnest en op vrijdag heb ik het team meegenomen uit eten. Het waren bijzondere momenten, veel kinderen hadden een kaart of ander knutselwerkje gemaakt, zongen een lied of wilden je persoonlijk nog zeggen hoe dankbaar ze waren voor het luisterende oor, omdat ze niemand hebben die van ze houdt. Of Deniz: “Je komt toch wel snel terug, in de zomer? Langer kan ik niet wachten!” Tsja, daar sta je dan… Al die kinderen hebben een verhaal, verhalen waar je niet vrolijk van wordt. Waar je wel vrolijk van wordt is dat ze in het Arendsnest komen, horen over een Vader die wél van hun houdt, te eten krijgen, gekleed worden, waar naar ze geluisterd wordt en van ze wordt gehouden. Fysiek vertrekken we, maar we zullen dit nooit kunnen loslaten.

Blij en voldaan kijk ik terug op de 2-daagse conferentie over autismespectrumstoornissen die vrijdag 4 en zaterdag 5 november zijn gehouden in het dagcentrum waar ik werk. Blij vanwege het feit dat er Oekrainse professionals uit Kiev mochten spreken en iets van hun kennis mochten delen. Een viertal personen die werken met hun hart en hun collega psychiaters, -psychologen en -artsen ver vooruit zijn wat het kennisniveau betreft. Heel veel respect kreeg ik voor deze mensen die voorvechters zijn op dit vakgebied. Respect omdat ze, ondanks dat iedereen zegt dat ze het fout hebben, toch hun eigen weg gaan, hun hart volgen en het als hun missie zien ouders te helpen in de begeleiding van hun kind.

Het gezegde binnen de conferentie gaf ouders ook hoop. Hoop dat er eindelijk vooruitgang wordt geboekt in de omgang en begeleiding van kinderen met een autismespectrumstoornis. Daarbij werd ik ook wel weer verdrietig omdat deze hulp zich nu nog alleen in Kiev bevindt. Dat is 12 uur reizen bij ons vandaan. Veel ouders zijn helemaal niet in de mogelijkheid hun hulp verderop te zoeken. Iedereen wil het beste voor hun kind en voor ouders zo ontzettend moeilijk als ze dit niet kunnen bieden.

Het mooie is wel dat deze professionals 2-weekse kampen organiseren voor ouders en kind(eren) door het hele land. Binnenkort zal er 1 georganiseerd worden in onze regio en hoorde al verscheidene moeders dat ze zich hiervoor hebben aangemeld. Ze zullen hier uitleg krijgen over de stoornis van hun kind en persoonlijke begeleiding krijgen over hoe ze het beste met problemen om kunnen gaan.

Ik zie dus zeker vooruitgang op dit gebied, al gaat het me natuurlijk zeker niet snel genoeg! Ik wil dagopvangmogelijkheden en scholen voor deze kinderen, maar daar zullen ze hier mogelijk nog vele, vele tientallen jaren op moeten wachten. Het begin is er echter wel en stapje bij beetje zullen er veranderingen ontstaan! Slawa Bogu! (Prijs de Heer zoals vele Oekrainers dat zeggen..).

Renate