Met tranen in haar ogen vertelt Eva haar verhaal over hoe God haar heeft geleid naar het werk op de kinderafdeling van het ziekenhuis in Beregowo. Ze heeft geleerd voor docente Engels en Hongaars en toch heeft God haar de deuren geopend naar het zorgen voor en liefhebben van de verlaten kinderen in het ziekenhuis van Beregowo. Geen gemakkelijke baan, te midden van een systeem dat zo liefdeloos en soms keihard is. Een baan waarin ze tussen de Nederlandse vrijwilligers en de Oekrainse verpleegsters staat, ieder met hun eigen belangen. 

De rondleiding van Eva was één van de vele bezoeken en activiteiten tijdens de georganiseerde reis met dominee Meek, eind oktober. Een reis met als insteek een kijkje te nemen in het leven van Joost, Renate, Frank en Ellen, tijdens de periode dat zij namens Hands & Feet, God en mensen mogen/mochten dienen in Oekraïne.

Het thema van de reis was ‘In den vreemde’. Dominee Meek had een aantal ochtendbijeenkomsten met stille tijd en ‘samen bijbellezen’ voorbereid over ‘Arm & Rijk’. Een aantal bijbelverhalen werd gelezen en vervolgens werd dit in de context van het moment en de reis besproken. Dit leidde tot nieuwe inzichten en uiteraard ook een mate van zelfreflectie. Het bleek een intensieve periode, waarin heel erg veel samen kwam. Emoties door indrukwekkende rondleidingen, persoonlijk getuigenissen, leefsituaties van gezinnen, maar ook door het heerlijke weer, lekker wandelen, de prachtige natuur in de Karpaten en de goede dynamiek in de groep. 

Vooral dat laatste leidde tot een aantal bijzondere momenten in de groep. De indrukwekkende bezoeken tijdens de eerste dag zetten de toon. Mede doordat bijna iedereen (klein)kinderen heeft en juist het verschil in levenskansen en leefsituatie, weerspiegelt in wat een rijkdom wij in Nederland leven. Dat leverde emotionele momenten op, gewoon op de slaapkamer of tijdens een gebed na het avondeten. De verbondenheid daardoor groeide, maar ook het respect en de warmte naar de mensen hier in Oekraïne. Wat mooi is het dan om bemoedigd te zijn, bemoedigend en één in geloof! 

Allerheiligen en Allerzielen. Traditioneel in Oost-Europa groots ‘gevierd’, 1 november is zelfs een nationale vrije dag. Soms worden hele maandsalarissen besteed aan het opfleuren van graven van ouders en voorouders, ooms, tantes, etc. Omdat het, zeker voor ons, elk jaar weer iets bijzonders is, zijn we ook dit jaar weer een kijkje wezen nemen. Zowel ‘s avonds als overdag was het indrukwekkend, niet in de laatste plaats door de zachte en rustige herfst, die maakt dat het overal nog steeds erg mooi is met het prachtige kleurenpallet van dit jaargetijde!

“We hebben toch nog lollies, geef die jongen een lollie!” roept één van de jongens. We zitten in de minibus vlakbij het zigeunerkamp. We zijn even gestopt om een praatje te maken met Mark Attila, een jongen uit het straatkinderproject van Joost. Een jongen die bij zn tante woont, sinds het overlijden van zn moeder, anderhalf jaar geleden. Zn vader heeft hij nooit gekend en een van zn twee broers is 3 jaar geleden overleden. Als klap op de vuurpijl overleed afgelopen voorjaar ook nog zn oom, waar hij inwoont. We rijden verder naar het Arendsnest om het straatkinderproject te bekijken. Daar komt Mark Attila al jaren over de vloer en heeft zelfs de drie maanden, vóór zn moeders overlijden, in de 24-uurszorg gewoond.

Als we aan het einde van de ochtend genieten van de zonnestralen op een terras, blikken we terug op de ochtend. “Arrogant zijn we eigenlijk”, zegt iemand uit de groep, “Hoezo?” vraagt een ander. “Nou, wij denken die jongen een plezier te kunnen doen met een lollie en dat we daarmee heel wat voor hem hebben betekend!” “Eigenlijk is dat heel arrogant”.

Het is één van de overdenkingen na een intensief weekend vol afwisseling. Op vrijdag reden we naar de bergen en bleek er al veel sneeuw te liggen. We gingen quadrijden, dat werd een koude bedoeling. Hierna togen we naar een buurtsuper-in-sovjet-style, waar we een heerlijk bakje koffie dronken en Jan (Verlinde)  zo gek kregen om de plaats (en schort) van de verkoopster in te nemen voor een foto. De dag sloten we af met een lekker etentje ergens onderweg.

Zaterdag konden de handen uit de mouwen worden gestoken op het zigeunerkamp van Balaszir. Jori deed een kampioensshirt van Rijnsburgse Boys van de hand, maar kon het tevens niet over zn hart verkrijgen om zn vest aan te houden, die dus ook zn weg naar de zigeuners vond. En later nóg één! Na een ochtendje bikkelen, togen we ‘s middags naar het kinderprogramma in de flattenwijk, waar de gehandicapte Klaus wekelijks kinderprogramma’s organiseert voor de jeugd. We sloten de dag af bij een familie, die naast hun 3 eigen kinderen, 8 weeskinderen in hun gezin heeft opgenomen. Van deze 8 zijn er 4 gehandicapt. De enorme gastvrijheid en liefde voor hun (wees)gezin bleek een bijzondere ervaring!  

Zondag waren we voor de lunch uitgenodigd bij Lena, een weduwe die 3 jaar geleden haar man verloor door de drank. Ze woont in een klein dorpje samen met haar kinderen. Ze heeft 6 kinderen  en 1 kleinkind. 4 kinderen zijn de deur al uit. 1 woont en werkt in Rusland, 2 hebben een contract als soldaat en haar oudste dochter is getrouwd en heeft een dochter. Ze woont erg eenvoudig en te zien is dat ze af en toe wat hulp krijgt. Verder moet ze het alleen zien te rooien. Gelukkig heeft ze veel land, waar ze van kan leven. Maar het leven is er wel hard. De WC staat 30 meter achter het huis en gestookt wordt er op hout. Na een korte wandeling naar het kruis, eten we vroeg, omdat we de zigeunerkerk gingen bezoeken, waar Jan zn preekkunsten mocht vertonen. Waar we onderweg al dramatische wegen hadden gezien, bleek het nóg erger te kunnen.

Al met al was het een super leuk weekend, het afzien op de quad, hard werken op het zigeunerkamp en de bijzondere bezoeken! Bedankt!

Op 1 oktober liepen we nog op onze teenslippers en nu, drie weken later hebben we onze winterjas al aan gehad. De temperatuur dook ‘s nachts flink (tot -6 graden Celcius) onder het vriespunt! Dat bleek voor moeder-natuur een vreemde gewaarwording in een periode dat de verkleuring van bladeren net aan de gang is. De vroege vorst betekende voor de boom voor ons huis een plots verlies van bijna al haar blad en takken. We keken vreemd op toen we de poort uitstapten en de grond rondom de boom bezaaid bleek met takken en bladeren. Het bleek niet de enige boom, maar gelukkig is er nog genoeg verkleurend blad over, waarvan we deze herfst kunnen genieten!

Op 24 september jl. vierden Bram & Elly de Mooy hun 50-jarig huwelijksjubileum. Het was een zeer bijzondere dag, waarop o.a. Vincent van Delft als verassing een verassingsorgelconcert gaf aan zijn oude orgelleraar.

Gepaard met de uitnodigingen voor dit feest stuurden Bram & Elly de Mooy informatie mee van UkraineMoves, het fietsenproject voor mensen met een fysieke beperking in Oekraïne. Bram & Elly wilden geen cadeau’s,  maar zagen liever dat de opbrengst naar het goede doel zou gaan.

Het totaalbedrag wat door dit idee is binnengekomen is maar liefst € 1.100,-. Fantastisch! Het geld is zeer welkom om ook voor 2012 de financien rond te krijgen, en naar we hopen nieuwe fietsen te kunnen aanschaffen!

Meneer en mevrouw De Mooij, namens mij en de gehandicapten in Oekraïne heel hartelijk dank!

Frank van Delft