“We hebben toch nog lollies, geef die jongen een lollie!” roept één van de jongens. We zitten in de minibus vlakbij het zigeunerkamp. We zijn even gestopt om een praatje te maken met Mark Attila, een jongen uit het straatkinderproject van Joost. Een jongen die bij zn tante woont, sinds het overlijden van zn moeder, anderhalf jaar geleden. Zn vader heeft hij nooit gekend en een van zn twee broers is 3 jaar geleden overleden. Als klap op de vuurpijl overleed afgelopen voorjaar ook nog zn oom, waar hij inwoont. We rijden verder naar het Arendsnest om het straatkinderproject te bekijken. Daar komt Mark Attila al jaren over de vloer en heeft zelfs de drie maanden, vóór zn moeders overlijden, in de 24-uurszorg gewoond.

Als we aan het einde van de ochtend genieten van de zonnestralen op een terras, blikken we terug op de ochtend. “Arrogant zijn we eigenlijk”, zegt iemand uit de groep, “Hoezo?” vraagt een ander. “Nou, wij denken die jongen een plezier te kunnen doen met een lollie en dat we daarmee heel wat voor hem hebben betekend!” “Eigenlijk is dat heel arrogant”.

Het is één van de overdenkingen na een intensief weekend vol afwisseling. Op vrijdag reden we naar de bergen en bleek er al veel sneeuw te liggen. We gingen quadrijden, dat werd een koude bedoeling. Hierna togen we naar een buurtsuper-in-sovjet-style, waar we een heerlijk bakje koffie dronken en Jan (Verlinde)  zo gek kregen om de plaats (en schort) van de verkoopster in te nemen voor een foto. De dag sloten we af met een lekker etentje ergens onderweg.

Zaterdag konden de handen uit de mouwen worden gestoken op het zigeunerkamp van Balaszir. Jori deed een kampioensshirt van Rijnsburgse Boys van de hand, maar kon het tevens niet over zn hart verkrijgen om zn vest aan te houden, die dus ook zn weg naar de zigeuners vond. En later nóg één! Na een ochtendje bikkelen, togen we ‘s middags naar het kinderprogramma in de flattenwijk, waar de gehandicapte Klaus wekelijks kinderprogramma’s organiseert voor de jeugd. We sloten de dag af bij een familie, die naast hun 3 eigen kinderen, 8 weeskinderen in hun gezin heeft opgenomen. Van deze 8 zijn er 4 gehandicapt. De enorme gastvrijheid en liefde voor hun (wees)gezin bleek een bijzondere ervaring!  

Zondag waren we voor de lunch uitgenodigd bij Lena, een weduwe die 3 jaar geleden haar man verloor door de drank. Ze woont in een klein dorpje samen met haar kinderen. Ze heeft 6 kinderen  en 1 kleinkind. 4 kinderen zijn de deur al uit. 1 woont en werkt in Rusland, 2 hebben een contract als soldaat en haar oudste dochter is getrouwd en heeft een dochter. Ze woont erg eenvoudig en te zien is dat ze af en toe wat hulp krijgt. Verder moet ze het alleen zien te rooien. Gelukkig heeft ze veel land, waar ze van kan leven. Maar het leven is er wel hard. De WC staat 30 meter achter het huis en gestookt wordt er op hout. Na een korte wandeling naar het kruis, eten we vroeg, omdat we de zigeunerkerk gingen bezoeken, waar Jan zn preekkunsten mocht vertonen. Waar we onderweg al dramatische wegen hadden gezien, bleek het nóg erger te kunnen.

Al met al was het een super leuk weekend, het afzien op de quad, hard werken op het zigeunerkamp en de bijzondere bezoeken! Bedankt!

Op 1 oktober liepen we nog op onze teenslippers en nu, drie weken later hebben we onze winterjas al aan gehad. De temperatuur dook ‘s nachts flink (tot -6 graden Celcius) onder het vriespunt! Dat bleek voor moeder-natuur een vreemde gewaarwording in een periode dat de verkleuring van bladeren net aan de gang is. De vroege vorst betekende voor de boom voor ons huis een plots verlies van bijna al haar blad en takken. We keken vreemd op toen we de poort uitstapten en de grond rondom de boom bezaaid bleek met takken en bladeren. Het bleek niet de enige boom, maar gelukkig is er nog genoeg verkleurend blad over, waarvan we deze herfst kunnen genieten!

Op 24 september jl. vierden Bram & Elly de Mooy hun 50-jarig huwelijksjubileum. Het was een zeer bijzondere dag, waarop o.a. Vincent van Delft als verassing een verassingsorgelconcert gaf aan zijn oude orgelleraar.

Gepaard met de uitnodigingen voor dit feest stuurden Bram & Elly de Mooy informatie mee van UkraineMoves, het fietsenproject voor mensen met een fysieke beperking in Oekraïne. Bram & Elly wilden geen cadeau’s,  maar zagen liever dat de opbrengst naar het goede doel zou gaan.

Het totaalbedrag wat door dit idee is binnengekomen is maar liefst € 1.100,-. Fantastisch! Het geld is zeer welkom om ook voor 2012 de financien rond te krijgen, en naar we hopen nieuwe fietsen te kunnen aanschaffen!

Meneer en mevrouw De Mooij, namens mij en de gehandicapten in Oekraïne heel hartelijk dank!

Frank van Delft

Veel loopt gewoon ‘volgens plan’, zo hadden ook Erik , Hanneke met hun zoontje Rik gepland om 31 oktober aanstaande Oekraïne te verruilen voor Nederland. Er zou na 14 maanden een eind komen aan hun bediening hier in Beregowo. Het liep echter helemaal anders.

Sinds Erik eind september een belletje kreeg dat het met zn moeder helemaal niet goed ging, is het allemaal snel gegaan. Eerst vloog hij alleen terug naar Nederland om afscheid te nemen. Bij terugkomst hebben ze al snel de knoop doorgehakt om snel definitief terug te keren naar Nederland. En zo geschiedde het, donderdag besloten en zaterdag reden ze weg. 

Hoewel ze het risico van overlijden van Eriks moeder (leed aan Alzheimer) incalculeerden, kwam het toch als een klap en was het heel moeilijk dealen met de grote afstand tussen hem en het sterfbed waar zijn broers en zussen zaten te waken. In aller ijl zijn de laatste werkzaamheden overgedragen, de opvolgster van Hanneke was net twee dagen daarvoor gearriveerd en ook de overdracht van het werk van Erik was al grotendeels beklonken. Zie www.verhoeffinoekraine.nl voor hun werkzaamheden en belevenissen.

Her en der vloeiden er wat tranen bij enkele collega’s, maar is er ook het besef dat dit vervroegde en abrupte vertrek geheel begrijpelijk is. Het alternatief was een dure en vermoeiende heen- en weerreis voor de begrafenis, om vervolgens hier in Oekraïne louter nog afscheid te nemen. Toch viel het abrupte besluit ons zwaar. Zowel in werk als vriendschap hebben best veel met elkaar opgetrokken, zeker na het vertrek van Frank & Ellen. Ook Sanne had in Rik een speelmaatje gevonden, wat mooi was om te zien hoe ze met elkaar omgingen. We zullen de mannenavond, sauna, geestelijke gesprekken, avondje Catannen en gezamenlijk bouwen met Sanyi op Balaszir missen, maar weten ook dat we elkaar in Nederland wel weer opzoeken.

Bedankt voor jullie waardevolle en opbouwende vriendschap! Sterkte de komende tijd, Gods zegen en tot ziens!

1 oktober. Al zingend gaan we de kamer van Sanne binnen, die wel lacht, maar er weinig van begrijpt. Tijdens het ontbijt met de hele familie Mens lezen we alvast een paar kaarten en pakken een cadeautje uit. Wat vind je het leukst als je 1 wordt?? Het inpakpapier uiteraard! Of lekker kauwen op je verjaardagskaarten, altijd goed! Even later volgt  de taart en nog meer cadeautjes, wat is ze verwend! En daarbij niet te vergeten dat we haar verjaardag de week ervoor ook in Nederland mochten vieren. Dubbel feest dus!

Sanne heeft zichtbaar genoten van de dag (de foto’s spreken voor zich) en we waren blij en gezegend dat er zoveel familie in Oekraine was om dit bijzondere feit met ons te vieren! Wat een mooie dag!